Acrylverf op canvas

Klik hieronder op een subcategorie om een overzicht te krijgen van de moderne kunstwerken die wij u te koop aanbieden binnen de schildertechniek categorie 'Acrylverf op canvas'.

Meer informatie over de schilder techniek 'Acrylverf op canvas'

Acrylverf is een sneldrogende verf die bestaat uit een pigment met een bindmiddel van polymeerhars uit de acrylgroep. De basis van deze verf, een acrylaatharsdispersie van deeltjes acrylaat in water, is een melkachtige vloeistof die helder opdroogt door verdamping van het water en dan de natuurlijke pigmentkleur toont. Acrylverf kan worden verdund met water of tolueen, en is na droging watervast. Met acrylverf kan bij dun opbrengen een soort effect verkregen worden als bij een aquarel. Meestal wordt acrylverf echter dik aangebracht en lijkt het resultaat sterk op dat van olieverf. De glans van olieverf ontbreekt echter, maar die kan worden aangebracht door een vernis. Tijdens het drogen wordt de kleur van acrylverf iets donkerder. 

Veel kunstschilders prefereren acrylverf omdat het veel sneller droogt dan olieverf. Bovendien ruikt het nauwelijks, terwijl olieverf sterk naar het giftige terpentijn ruikt. Ook is het makkelijker de kwasten schoon te maken, tenzij de verf geheel is ingedroogd. Als dat is gebeurd kunnen de kwasten slechts met veel moeite worden schoongemaakt door heet water met zeep te gebruiken en daarna de kwast mechanisch te reinigen. Acrylschilders laten hun kwasten daarom vaak continu in water staan, tot zij de tijd hebben de kwasten met de nodige zorg schoon te spoelen en te drogen.

Andere kunstschilders vinden de kleuren van gedroogde acrylverf echter minder fraai dan die van olieverf - zij vinden dat het een wat plasticachtig karakter heeft. Deze schilders prefereren vaak ook een langzamer drogend schildermateriaal zoals olieverf, zodat zij langer 'nat in nat' kunnen werken. Soms wordt acrylverf voor de onderschildering gebruikt. Olieverf hecht op een acrylondergrond. Andersom is echter niet goed mogelijk.

Bij acrylverf is de pigmentconcentratie meestal lager dan bij olieverf vanwege de vloeimiddelen die moeten voorkomen dat het bindmiddel als een lijm aan de kwast gaat plakken. Daardoor lijken de kleuren minder verzadigd en is het moeilijker dekkend details aan te brengen. Dat laatste wordt nog verder bemoeilijkt doordat de verf erg viskeus ('stroperig') is, maar het gebruik van tolueen als oplosmiddel vermindert dat probleem. Sommige pigmenten kunnen niet met een acrylaatbindmiddel gecombineerd worden. Toen in de jaren vijftig de eerste commerciële acrylverf in tubes op de markt kwam, was de pigmentkeuze nog heel beperkt; langzaam is het assortiment steeds groter geworden.

Voor acrylverf is in de loop der jaren een groot aantal speciale schildersmedia ontwikkeld. Die bestaan uit het bindmiddel, puur of aangevuld met verdikkingsmiddelen en/of vulmiddelen. Deze media maken allerlei glaceer- en impastotechnieken mogelijk. Door de media toe te voegen aan aquarelverf of inkten verkrijgen deze de eigenschappen van acrylverf. De beperkingen in pigmentkeuze bij normale acrylverf kunnen hierdoor omzeild worden.

Acrylverf kan goed gebruikt worden op een textiele drager, zoals linnen of katoen en bijvoorbeeld ook op t-shirts. Het hecht zich goed aan de stof waarna het al dan niet gefixeerd kan worden. Bij het werken met deze verfsoort moet men er rekening mee houden dat de verf snel droogt en dan niet makkelijk te verwijderen is; het is daarom aanbevelenswaardig oude kleding aan te trekken of een schort voor te doen. Soms lukt het om katoen of wol mechanisch (afkrabben) schoon te maken na inweken met heet water en zeep of chemisch met aceton dat eveneens gebruikt kan worden om ingedroogde kwasten te behandelen.

Canvas wordt gebruikt in de schilderkunst als doek om op te schilderen meestal met olieverf. Een der oudste nog bestaande olieverfschilderijen op doek is het Franse schilderij "Madonna met engelen" uit 1410 (Gemäldegalerie, Berlijn).

Canvas met raamwerk Canvas wordt gebruikt voor (dek)zeilen, zonneschermen en dergelijke. In deze toepassingen is het grotendeels vervangen door synthetische materialen.

Canvas wordt tegenwoordig ook wel weer voor tassen en kleding gebruikt, maar dan wordt het materiaal meestal gewoon hennep genoemd. 

Canvas dat van een inkjet-coating is voorzien, kan uitstekend gebruikt worden voor reproducties van schilderijen. Dit geeft een authentiek effect, hoewel het reliëf, veroorzaakt door dikke klodders verf in het origineel, natuurlijk niet te zien is.

Traditionele productiemethode

Kano met houten raamwerk en canvas Vroeger werd het weefsel met de hand geweven en daarna op een raam gespannen. Daarna werd een voorlijming aangebracht, waarvoor beenderlijm werd gebruikt. Het voorbereiden en het strijken van de beenderlijm op het weefsel is een moeilijk beheersbaar proces. Omdat beenderlijm oplosbaar is in water, kan dit storen bij het schilderen. Daarom werd er aluin aan de beenderlijm toegevoegd. Ook andere stoffen als "ei" en honing werden aan de beenderlijm toegevoegd.

Na het lijmen werd het canvas van een grondering voorzien. In de grondering zijn pigmenten aanwezig, die het canvas een bepaalde kleur geven. Verschillende schilders gebruikten dan ook verschillende kenmerkende canvaskleuren. Rembrandt had een voorkeur voor donkerbruine kleuren; Rubens gebruikte liever een helder wit canvas met een lichtblauwe tint. Als pigment werd het loodwit gebruikt. Loodwit is echter giftig, zodat dit tegenwoordig door andere pigmenten is vervangen.

Moderne industriële productie van canvas maakt gebruik van polyester en/of katoendraden. Katoen is een natuurlijk materiaal en wordt meestal gebleekt. Slechte kwaliteit katoen kan je herkennen doordat veel zwarte resten/punten in het textiel te zien zijn. Hoe meer polyester, hoe egaler het canvas.

Op een weefmachine worden de verschillende draden tot een textiel geweven. Dit gebeurt meestal in een 1:1 of een 2:1 constructie, wat wil zeggen het aantal draden horizontaal en verticaal. De 2:1 constructie is kwalitatief beter, doordat het textiel dichter geweven is.

Er bestaan canvas-soorten met een bruine achterkant. Dit moet het canvas een authenthiek karakter geven. De bruine kleur wordt slechts zelden veroorzaakt door de kleur van het katoen, meestal wordt deze zijde met een bruine verf gekleurd.

Industrieel canvas wordt vaak nog van een laag coating voorzien. Deze coating bestaat uit polyacrylaat of polyurethaan als binder, met pigmenten als kaolien, krijt (calciumcarbonaat), zinkwit of titaanwit (titaandioxide). De functie van deze coating is om het materiaal ondoordringbaar te maken voor bijvoorbeeld verf, zodat de achterkant van het doek niet meegekleurd wordt. Of het is juist een oppervlakte voor een goede hechting van de verf aan het canvas.

Board is een plaatmateriaal. Net als zachtboard wordt hardboard vervaardigd uit houtvezels. Bij hardboard wordt echter de natte vezelmassa onder hoge temperatuur en zeer hoge druk geperst om het vocht eruit te halen. Dit gebeurt op een fijn kopergaasnet waarvan de afdruk altijd te zien blijft aan de achterkant. Soms wordt, om een steviger hardboard te krijgen, kunstharslijm toegevoegd.