Dit schilderij van Jacob Kanbier is ingelijst in zwart houten baklijst en er is zeer dikke acrylverf gebruikt.
Schilderijen van de bekende Leidse kunstschilder en beeldend kunstenaar Jacob Kanbier bevinden zich in de collectie van HM Prinses Juliana, ZKH Prins Willem-Alexander, HKH Prinses Maxima, Gebouw van de Eerste Kamer aan het Binnenhof in Den Haag, het Stedelijk Museum de Lakenhal te Leiden, Wim Kok, Hedy d'Ancona, Kunsthandel Aaartnl, Galerie Rob van Rijn, WorldArt, Ineke Aronds, Henk van der Kamp, Duine-Rhee, Roxenart, Galerie Artxel, RitsArt Maassluis, Galerie Changes Design, Deckers, Reco, Galerie Veldpape, Art4all, 10 voor kunst, kunstgaleries, ArdoArt, Entartic, The Gallery Donkersloot, Joem, Fmj4art, ArtOlive, Galerie Beeldkracht, www.galerie.nl, Amadeus Art, Rob Kamphues, Felix Rottenberg e.v.a.
Na het voortgezet onderwijs (mavo - vwo), volgde in 1985 een kort verblijf plaats aan de kunstacademie in Amsterdam. Het "kunstonderwijs" kon hem niet inspireren. De verscheidene technieken heeft Jacob zich grotendeels zelf eigen gemaakt.
Zijn "grote voorbeelden" zijn Willem de Kooning en Jean-Michel Basquiat. Hieruit vloeiend geeft hij aan dat zijn "voorliefde" uit gaat naar zijn "ruige" werk, dat hij als het ware in een explosie met handen en penseel creëert.
Al in 1987 had Jacob Kanbier een solo-expositie in het Stedelijk Museum De Lakenhal in Leiden. Ook treed hij dat jaar op in een action-painting show bij Boulevard of Broken Dreams in Amsterdam, samen met Herman Brood, Jules Deelder en Simon Vinkenoog.
In 1989 presenteert Jacob in het Stedelijk Museum in Amsterdam het "Manifest Neosymbolisme". |
|
