Waarom Brussel een magneet is voor kunstenaars

Weekend.be graaft zich elke week een weg door het internationale tijdschriftenaanbod. In deze aflevering van Het Kleine Persoverzicht: de wederopstanding van de Belgische kunst. De Belgische kunst staat deze maand hoog aangeschreven. Het blitze Britse kunsttijdschrift Art Review heeft een portret van Kris Martin op de cover, de man die tijdens Frieze, de enorm populaire Londense kunstbeurs erin slaagde de menigte een minuut te doen zwijgen. Martin is volgens het blad de tikkende tijdbom van de kunstwereld. In Frieze, het blad dat de beurs met dezelfde naam uit de grond heeft gestampt, staat een lang dossier over Brussel. Frieze signaleert de toenemende aanwezigheid van internationale kunstenaars in de hoofdstad: Pierre Bismuth, Gabriel Lester, Kendell Geers, Gabriel Kuri, Manon de Boer, Beat Streuli en Aglaia Konrad, om enkele namen te noemen. Wat trekt hen zo aan in Brussel? Is het de humor, of misschien het feit dat België een groot deel van het jaar zonder regering heeft doorgebracht? Of zijn het, net als in Berlijn, de ongewoon lage immobiliënprijzen? Dat een comfortabele levensstandaard in Brussel gemakkelijk haalbaar is, speelt zeker mee. Maar voor de meeste kunstenaars is ook het feit dat Brussel niet echt een scène heeft belangrijk. Je hoeft er geen tijd te verspelen met socializen. Een kunstenaar kan er ongestoord doorwerken, aan een oeuvre bouwen. Frieze heeft het ook over Belgische kunstenaars en prijzen (zoals de grand prix voor jonge schilders, die vorig jaar niet is uitgereikt) en publiceert een overzicht van de Brusselse kunstinfrastructuur (galeries, kunstcentra, musea, boekenwinkels, restaurants, cafés en psychiaters) dat zelfs door ondergetekende geboren Brusselaar als leerrijk werd beschouwd. Naast het dossier over Brussel brengt Frieze ook een uitgebreid overzicht van 2007. De focus ligt vanzelfsprekend op hedendaagse kunst, maar er is bijvoorbeeld ook een erg interessante dialoog tussen twee critici over de muzikale fenomenen van het afgelopen jaar. Popjournalistiek van een kaliber dat je in reguliere popbladen nog zelden aantreft: dat doet deugd, en bovendien zijn we weer helemaal mee.

Bron: Weekend.be