Jeroen Morsinkhof - Mosje) exposeert in februari en maart

Jeroen Morsinkhof exposeert in februari en maart bij de Bibliotheek Haaksbergen Schilderen staat voor Haaksbergse Jeroen Morsinkhof (Mosje) synoniem voor dromen. Starende naar een leeg doek in zijn atelier droomt hij weg. Impulsief worden de kleuren op het doek geslingerd. Met behulp van penselen, schildersmessen, plamuurmessen, rollers, bruut geweld, vorken, plastic zakken, heel veel liefde, gepropte kranten, doktersspuiten of gewoon met de vingers, worden de kleuren over `t doek verplaatst. ``Dan ontstaat wat de verf doet,`` zegt Mosje. Het resultaat: Abstract-expressionistische-schilderijen, kleurrijk en divers. Sommige werken zijn wat chaotisch. Een enkele keer is het werk voorzien van teksten of - in een hoek- geordende vierkantjes. Biografie Mosje werd geboren als Jeroen Johannes Bernardus Maria Morsinkhof in september 1976. Naar alle waarschijnlijkheid heeft Mosje zijn eerste schilderwerk gemaakt op 2- jarige leeftijd. Waterverf op papier. Toen hij wat ouder werd schilderde Mosje met plakkaatverf. Vooral de lucht en de wolken werden geschilderd en voor zover hij zich kan herinneren niet onaardig. In zijn tienertijd werd er weinig met kwast en verf gewerkt. Wel stonden zijn schoolschriften vol met rare tekeningetjes op de plaats waar zijn huiswerk had moeten staan. Mede door dit feit, waren zijn schoolprestaties ver beneden de maat. Nadat hij van school werd gestuurd in 1996, kreeg hij werk in een fabriek. Het werk maakte hem niet vrolijk, maar het loon dat hij ontving wel. Daarvan kocht hij weer verf: Acylverf. Mosje`s vriendinnetje tekende en schilderde en studeerde aan de AKI. Hierdoor kreeg Mosje ook weer zin om de hobby uit zijn kinderjaren weer uit te oefenen. De lucht met wolken werd wederom een belangrijk thema, maar ook portretten en landschappen. Naar de AKI? Mosje werkte ondertussen al weer 2 jaar in de fabriek en was het zat, hij wilde weer een opleiding volgen. Dat moest natuurlijk de AKI worden, anders niets. Een week nadat hij toelatingsexamen had gedaan, kreeg hij bericht dat hij was afgewezen. Hij was furieus en voelde zich onbegrepen. "Wie dachten ze daar in Enschede wel niet te zijn? Die leraren waren zelf waardeloze kunstenaars want anders hadden ze wel geld met kunst verdiend en hoefden ze geen les te geven om hun rekeningen te kunnen betalen", zo redeneerde Mosje. De volgende 5 jaar zou hij geen penseel meer aanraken en het zou tien jaar duren voordat Mosje in wilde zien dat zijn werk dat was getoond bij het toelatingsexamen toch wel erbarmelijk slecht was. Bloed, zweet en tranen Na 5 jaar niets meer te hebben geschilderd,.maakte Mosje met veel bloed, zweet en tranen een schilderij van een of ander gebouw. Maar het stond niet in perspectief en dat lukte hem ook niet. Na nog eens 2 dagen klooien en niets bereiken, sloegen de stoppen bij Mosje door. In zijn woede pakte hij een pot verf en begon die leeg te gooien op het doek waar hij al die dagen aan gewerkt had. Hij kon het niet meer aanzien en hij pakte nog een pot, en nog één,en nog één. Gevoed door zijn woede over zijn eigen onkunde, maakte Mosje zijn eerste abstracte schilderij. Hij vond het prachtig en zat avonden naar het doek te staren waarin hij kon verdwalen. Hij had het gevonden! Hij moest de ogen niet op de buitenwereld richten maar goed kijken en het diep in zichzelf zoeken om zijn emotie en het onderbewuste in kleur, vorm en waarheid op doek vast te leggen. In februari en maart zijn de werken van Mosje te aanschouwen in de bibliotheek te Haaksbergen. Kom kijken naar het onbewuste, verdwaal en vind! Tekst is afkomstig van Mosje zelf

Bron: Tekst is afkomstig van Mosje zelf