Jacob Kanbier komt terug

Jacob Kanbier komt terug naar leiden

Kanbier: schilderen is het enige waar lijn in zit in mijn leven.

LEIDEN - Van de ene op de andere minuut vertrok Jacob Kanbier met zijn twee zoons naar Friesland. Leidens meest controversiële beelden kunstenaar zocht inspiratie buiten de Randstad. Na vijf jaar heeft hij het wel weer gezien in den vreemde. 'Ik ben toe aan de eindfase van mijn carrière.' Kanbier oogt wat vermoeid tijdens het interview. Hij is een dagje heen en weer uit Friesland en bezoekt in Leiden zoveel mogelijk vrienden en familie. Onder het genot van een limonade, drinken doet de 58-jarige kunstenaar al jaren niet meer, blikt hij terug op de laatste vijf jaar. 'In het najaar van 2003 kreeg ik plotseling de kriebels. Ik woonde in een flat aan de Spaarnestraat, laadde op een middag mijn twee zoons in de auto, pakte een paar tassen en vertrok. Aan vrienden heb ik gevraagd de boel leeg te halen en de zaken met de woningbouwvereniging te regelen. Ik was alles helemaal zat.' 'Ik ben naar een hotel in Oost-Groningen gereden om op adem te komen. Even weg van het jachtige westen. Na een tijdje in een vakantiehuurhuisje te hebben gezeten, kon ik terecht bij een bevriende galeriehouder in Friesland. Die heeft een boerderij, waar we met z'n drieën een half jaartje konden logeren. Tegelijk kon ik er exposeren. Hoewel de ruimte aanzienlijk was, zat je toch teveel op elkaars lip. Ik heb toen een huisje in de vrije sector gehuurd in het dorpje Anjum.' Kanbier maakte daar een fout. Hij ervoer de onvriendelijkheid van een kleine Friese plattelandsgemeente. 'Als je niet naar de kerk of de kroeg gaat, hoor je er echt niet bij. Zeker tegen westerlingen worden ze agressief. Sommigen bedreigden me of zeiden dat anderen het op ons hadden gemunt. Toen er op een gegeven moment eieren tegen de ramen werden gegooid, besloot ik dat het tijd was weg te gaan. Nadat we weer werden opgevangen door de galeriehouder in de boerderij, zijn we naar een huurwoning in Dokkum gegaan. Daar woon ik nu nog.' Monumentaal Ondanks de perikelen bleef Kanbier schilderen. 'Dat is het enige waar lijn in zit in mijn leven. Ik ben ook gewoon doorgegaan met tentoonstellingen geven. Mijn werk is nog steeds expressief en kleurrijk. Gelukkig ging de verkoop ook goed, zowel via internet als galeries. Natuurlijk speel ik soms in op de vraag uit de markt. Doen kippetjes en koetjes het goed? Dan maak ik die toch.' 'Ik moet wel, want mijn leven met kinderen is behoorlijk prijzig. Wat denk je dat het kost om heen en weer te reizen. Dat nog afgezien van mijn huur. Ik wil daarom terug naar Leiden. Het knaagt al een half jaar. Ik ben en blijf toch een Leidenaar. Hier woont het grootste deel van mijn familie. Afgezien van een jaartje Parijs en een jaartje Praag, heb ik nooit ergens anders gewoond. Nu wil ik terug naar de basis. Nog een keer een paar fikse olieverfdoeken maken. Ik raak toch langzaam in de laatste fase van mijn leven. Het wordt nu tijd voor enkele monumentale werken. 'Jacob Kanbier beschikt al wel over een galerie, maar zoekt nog een woonhuis voor hem en zijn twee zoons. Hij doet hierbij een oproep voor iets betaalbaars.

Reacties via 06.53381409, of jacob-kanbier@hotmail.com

Bron: echo.nl